Зошто во Струмица не велиме само „кисели краставички“, туку со гордост го користиме господскиот термин КОРНИШОНИ?

Одговорот не е во денешните фабрики, туку во една фасцинантна историска приказна која сме ја заборавиле!

Во периодот од 1920-тите и 1930-тите години, посебно по Првата светска војна, Струмица станува дом на голема заедница на руски емигранти (т.н. „Бели Руси“). Меѓу нив имало врвни агрономи, инженери и аристократи кои со себе го донеле својот европски префинет вкус.

Зошто „КОРНИШОН“?
Зборот е чист француски (cornichon – мало рогче). Руската елита, која го обожавала францускиот јазик и култура, го донела овој термин во Струмица. Додека на Балканот се јадела обична туршија, Русите во Струмица го вовеле култот на маринирањето:

Мали, цврсти краставички (сорта корнишон). Специфични зачини како копар (мирудија), слачица и бибер. Прецизен баланс на оцет и шеќер.

Климата дополнително влијаела. Струмичкото поле се покажало како идеално за оваа специфична сорта која бара многу сонце и влага.
Руските емигранти ги научиле локалните земјоделци на нови методи на конзервирање кои биле соодветни за извоз и за кралските трпези.

Брендирање: Струмица станала синоним за квалитет токму затоа што ја прифатила оваа „увозна“ дисциплина во земјоделството. Во 80 - тите години во Прехрамбената фабрика ЗИК Струмица имало посебен оддел во кој се конзервирал зеленчук вклучително и познатите струмички корнишони со кои се снабдувале сите држави од поранешна Југославија.

Струмичкиот корнишон не е само храна – тој е доказ за времето кога Струмица била отворена кон светот, кога рускиот дух и францускиот манир создале нешто автентично наше! 🇲🇰 🇷🇺 🇫🇷